یک میلیون مداد

من دختر ترکمن هستم ومی خواهم صدایم به گوش فلک برسد وحتی گوش فلک را کر کند.صدایی که قرن ها خاموش ماند.

حق گرفتنی است
گاه با آدما می توان به حالت زمزمه صحبت کرد ، گاه به صورت لحنی آرام و گاه با فریاد واین فریاد آخر برای کسانی است که گوش هایشان کمی سنگین است ویا خودشان را به کری زده اند .پس من فریاد میزنم تا آنانکه در خواب خرگوشی خود زیر عبای قدیسان وبا صورت های مه گرفته خود نقشه های ابلهانه می کشند بیدار شوند.من آگاهم ، آگاه. من بیدارم ، بیدار.من از پشت کوه نیامده ام من ازلابلای این خاک روییده ام خاکی که روزی سم اسبان شیر مردان ترکمن روی آن گرد وخاک میکردند.وحالا نوبت من است که گرد وخاک کنم.بجوشم ، بخروشم و فریاد زنم وحقم را بگیرم .من حقم را میخواهم. شاید به نوشتم هایم بخندی ، بخند تو حق داری چون تو غیرتت رو از دست دادی وغیر از خنده برایت کاری نمانده است.هنوز هم صدای سم اسبان ترکمن در ترکمن صحرا می پیچد ، هنوز هم صدایمان بلند است اگر خموشیم تو آنرا به سادگی ما نپندار .چون جواب ابلهان خموشیست .